U prirodi je našeg čovjeka, naročito onog dinarskog tipa, da ne ostaje ni kod jedne zamisli, ni kod jednog djela istrajno i dosljedno, i da ih ne prati u njihovom prirodnom razvitku, da bi uticao na njih. Naprotiv, poslije prvog zanosa, on napušta djelo, vraća se do njegovog izvora, muti ga mišlju i pogledom, zatim silovito prelijeće cio budući, neostvareni i tek zamišljeni tok djela, anticipira ga, pa se onda opet vraća na tačku na kojoj se djelo nalazi u tom trenutku svog prirodnog razvoja. Tako se stvari razvijaju više uz njegovo učešće nego pod njegovim uticajem; jer oni nije u njima, nego iznad i pored njih. Zato on u većini slučajeva i ne stvara djela i ne upravlja događajima, nego raguje na njih, polažući mnogo više na to da bude začetnik, sudija, borac i gledalac, nego stvaralac, radnik i čuvar.